“Kanker hebben is haast een fulltime baan”

18 februari 2026

Annet Ceeleart

Herstelde van PMP, en leerde kwetsbaarheid te tonen

Na haar behandeling tegen borstkanker worstelde Annet een tijd met een gevoel van levenshaast: het idee dat ze alles wilde inhalen en nu meteen alles moest doen omdat ze ‘kankervrij’ was. Daardoor liep ze al snel tegen haar grenzen aan. Inmiddels heeft ze geleerd bewustere keuzes te maken.

“Voordat ik ziek werd werkte ik als regisseur in de televisiewereld en zat ik al thuis met een burn‑out. Grenzen bewaken was dus al nooit mijn sterkste punt. Net toen ik weer begon te herstellen kreeg ik de diagnose borstkanker. Ik ging meteen in een intensief behandeltraject met meerdere chemokuren, operaties en later hormoontherapie. Waar ik eerst hoopte nog een beetje te kunnen werken viel ik in de praktijk lichamelijk en mentaal helemaal stil. Kanker hebben voelde echt als een fulltimebaan: ziekenhuisbezoeken, onderzoeken en behandelingen waar je van moet bijkomen – ik had geen idee wanneer ik nog had moeten werken.

Toen ik langzamerhand weer wat energie kreeg, begon ik met kleine, zelfgekozen projecten: ik schreef columns, maakte een podcast. Het was voor mij echt bezigheidstherapie en tegelijk verwerking van mijn ziekteproces. Door die projecten kreeg ik plezier in werk en ze lieten me voelen wat ik belangrijk vond in een volgend werkleven. Daarna probeerde ik te freelancen als regisseur en eindredacteur. Die vrijheid was fijn, maar ik merkte al snel dat de prestatiedruk om klussen te vinden en te leveren zwaar voor me was. Bovendien kreeg ik veel klachten van de hormoontherapie. Ik hield het niet vol; ik liep tegen mijn grenzen aan en uiteindelijk kwam ik weer thuis te zitten.

Omdat ik voor mijn ziekte projectmatig werkte via een payrollbedrijf had ik geen vaste werkgever om naar terug te keren. Er is dus ook niemand die zegt: hé, zullen we eens koffie drinken en kijken wat er kan? Dat is aan de ene kant lastig maar aan het andere kant biedt het ook vrijheid, de ruimte om andere keuzes te maken. Ik hoor veel lotgenoten die na ziekte ontdekken dat ze ergens anders gelukkiger van worden en een nieuwe koers kiezen. Voor sommigen is terugkeren naar werk een kans om opnieuw vorm te geven aan hun leven.

Toen werd ik gebeld door iemand van het AYA Fonds met de vraag of ik vrijwilligerswerk wilde doen. Ik was in het begin huiverig: kon ik dat al aan, en wilde ik steeds weer over kanker praten? Maar ik besloot het te proberen. Het bleek een superveilige omgeving: mensen die weten wat het is om AYA* of ex‑kankerpatiënt te zijn, geen keiharde deadlines en toch veel zingeving. Dat gaf me weer het gevoel erbij te horen. Later kwam ik via het AYA Fonds bij het AYA Zorgnetwerk terecht, dat zich inzet voor zorg die is afgestemd op de levensfase waar AYA’s zich in bevinden. Daar begon ik voor het eerst weer echt betaald te werken. Dat was fijn, maar ook heftig: afspraken nakomen, geconcentreerd werken ondanks vermoeidheid en chemo‑brein.

Voor mij is werk meer dan alleen geld verdienen. Het geeft structuur, sociaal contact en betekenis. Terwijl ik ziek was zat ik doordeweeks veel alleen: leeftijdsgenoten waren aan het werk en sommigen hadden kinderen. Werk gaf me weer een reden om uit bed te komen, mijn hersenen aan te zetten en het gevoel ergens bij te horen. Als dat wegvalt ontstaat er een gat, althans zo heb dat ervaren. Ik had altijd veel plezier in mijn werk en het maakte deel uit van mijn identiteit; dat gemis was groot toen het er niet meer was.

Bij mijn huidige werkgever ervaar ik veel begrip en ruimte: ik kan veel thuiswerken, kleine stapjes nemen en mijn eigen tijd indelen. Dat scheelt enorm. Kleine, concrete aanpassingen maken al een groot verschil. Dingen die voor collega’s normaal lijken – een lange vergadering, veel schakelen, lunch in een bedrijfsrestaurant vol prikkels- kunnen voor mij enorm belastend zijn. Simpele vragen en flexibiliteit helpen ontzettend.

Ik herken ook de vooroordelen: mensen denken soms dat wie niet volledig werkt, zich er makkelijk vanaf maakt. Maar het helpt om te beseffen: niemand wil dit. Soms hoor ik een stem die zegt: hoe kun je na al die jaren nog steeds moe zijn? Reïntegreren voelt voor mij als trainen voor een marathon. Je bent constant bezig om je grenzen te verleggen om je klaar te maken voor die 40-urige werkweek. En die training is ook erg vermoeiend.

Voor mij persoonlijk geldt dat werk geen wondermiddel is, maar dat het wel zorgt voor structuur, zingeving en contact. Mijn advies aan mensen die samenwerken met iemand die is behandeld tegenkanker is simpel: vraag of iemand erover wil praten, luister, bied ruimte en verwacht niet dat iemand herstel in een rechte lijn verloopt. En ga je zelf weer aan de slag na een behandeling tegen kanker, begin dan klein. Kies voor wat je energie geeft en zoek een veilige omgeving om je grenzen te leren verkennen. Werk kan je het gevoel geven dat je weer leeft en soms is dat precies wat je nodig hebt.”

Mijn reïntegratiebegeleider kon dat proces ondersteunen. Zij zat er soms bij als ik met mijn werkgever praatte over wat ik wilde doen, of dacht te kunnen doen. En kon bijsturen, want zij zag dat ik in mijn enthousiasme veel te snel wilde. Geduld is het allerbelangrijkste. Het is geen toeval dat veel mensen die terugkomen van kanker of een andere ernstige ziekte binnen een paar jaar in een burn-out belanden. Het bekende zwarte gat.

* AYA staat voor Adolescent & Young Adult: jongvolwassenen bij wie de diagnose kanker in de leeftijd van 18 t/m 39 jaar voor het eerst wordt gesteld.